In Memoriam
Willem van ’t Goor
* 29 juli 1943 † 16 februari 2026
“Eens als de bazuinen klinken”
Wim heeft dit lied ongetwijfeld vaak gezongen en vermoedelijk daarbij gedacht: een bazuin is geen tenorsax. Maar wel de voorloper van de trompet en daar is hij mee begonnen bij Soli Deo Gloria Heerde. Hij stapte over op tenorsaxofoon en naar Wilhelmina Heerde, ook een fanfareorkest in zijn geboorteplaats. Dan komt Betsy in zijn leven en uiteindelijk ook Vriezenveen. Wilhelmina werd ingewisseld voor de Vriezenveense Harmonie waarin hij het langste deel van zijn actieve verenigingsleven heeft gemusiceerd.
Nadat hij in de vereniging was gesetteld, heeft hij een korte periode een bestuursfunctie bekleed en zat hij in de jubileumcommissie voor het 75 jarig bestaan van de vereniging. Hij was initiatiefnemer van de “Club van Honderd”, een verzameling zakelijke en particuliere sponsoren. Wim was standvastig in zijn instrumentkeuze, dat bleef de tenorsaxofoon. Hij heeft er in heel wat concerten op geblazen, is landskampioen geworden en heeft op internationale podia gestaan. Dan komt een keer het besluit om te stoppen. Dat nam hij in 2013 na het concert in de Hermitage te Sint Petersburg. Dat unieke hoogtepunt uit zijn muzikale loopbaan kon niemand hem meer afnemen. Hij heeft de tenorsax nog regelmatig bespeeld, maar niet meer in orkestverband.
Hij bleef de harmonie volgen, soms kritisch, maar altijd zeer loyaal. Hij was er ongeveer net zo trots op als op zijn gezin. Dankzij zijn vrouw Betsy kon hij zich geheel wijden aan de muziek, zijn grenzeloze passie. Zij heeft hem geen strobreed, of in termen van de saxofoon, geen rietbreed in de weg gelegd.
Hij was een groot bewonderaar van de Hongaarse componist Frigyes Hidas. Hij citeerde in één van zijn laatste interviews: “Muziek heeft een begin en een einde”. Transponeer muziek naar leven, want muziek was voor Wim leven!